Site Loader

Ας συμφωνήσουμε πως τον τελευταίο καιρό κολυμπάμε σε άγνωστα νερά και διασχίζουμε απάτητους δρόμους. Τηλεόραση, ραδιόφωνα, διαδίκτυο μας βομβαρδίζουν ακούραστα με ειδήσεις, και όχι μόνο, που αφορούν αυτή τη νέα συνθήκη. Σηκώνεις το τηλέφωνο, ανταλλάσσεις μηνύματα  για να επικοινωνήσεις με έναν φίλο, για να ξεχαστείς για λίγο, και καταλήγεις να συζητάς το ίδιο και πάλι το ίδιο. Και όσο και αν με το φως της ημέρας καταφέρνεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να ξεφύγεις… τα βράδια…ξέρεις εκείνα τα λίγα λεπτά που μένεις με τον εαυτό σου πριν παραδοθείς στον ύπνο, έρχονται εκείνες οι ρημάδες οι σκέψεις και σου επιτίθονται. Σκέψεις από το παρελθόν, από το παρόν και για το μέλλον..! Και τότε ορθώνεται μπροστά σου ένα πελώριο βουνό, ενώ το οξυγόνο όλο και λιγοστεύει.

Δεν ξέρω πώς είναι για τον καθένα η στιγμή που συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να ελέγξει μια κατάσταση. Και πράγματι! Πάντα θα υπάρχουν γεγονότα και καταστάσεις που θα είναι πέρα από τον έλεγχο μας. Αυτό που μπορώ όμως να σου πω είναι, πως  είναι στο χέρι σου να βρεις τον τρόπο που θα σταθείς απέναντι σε μια πρωτόγνωρη συνθήκη, την οποία δεν μπορείς να δαμάσεις.

Στάσου μια στιγμή και  αναρωτήσου!  Μα γίνεται να ανέβεις με μιας το βουνό; Κλείσε τα μάτια και πάρε μια βαθιά ανάσα. Και μετά ξεκίνα… Βήμα- Βήμα. Ναι! Μια ανάσα για κάθε βήμα…

Ξέρω έχεις κουραστεί να προσπαθείς να κάνεις πως όλα είναι οκ, γιατί πολύ απλά ΔΕΝ είναι! Ξεκίνα λοιπόν απ’ αυτό. Πες στον εαυτό σου πως έχει δίκιο, πως ναι έχουν έρθει τα πάνω- κάτω και δεν ήσουν έτοιμος γι’ αυτό! Μείνε για λίγο στην σιωπή και έπειτα ρώτησε τον «Πού θα βρω αυτές τις πολύτιμες ανάσες;».  Μόνο αυτός έχεις τις απαντήσεις που χρειάζεσαι και κανένας άλλος. Εγώ το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως ίσως κρύβονται στις σελίδες ενός βιβλίου, σε μια βόλτα στην φύση, στην στιγμή που θα αράξεις μόνος στο μπαλκόνι με βλέμμα στον ουρανό, ίσως… ίσως…

Θα μου πεις τώρα «Και όταν έχεις παιδιά; Πως; Πώς να βρω τον χρόνο; Που κρατάω τις ανάσες μου γι’ αυτά! Που περιμένω να κοιμηθούν για να αφεθώ, για να ξεσπάσω…!» Τότε λοιπόν είναι που έχεις έναν λόγο παραπάνω. Αν κάτι χρειάζονται τα παιδιά είναι, κάθε φορά που θα καθρεφτίζονται στα μάτια σου, να νιώθουν ασφάλεια. Και όχι η λύση δεν είναι να σφίξεις τα δόντια, να κρύψεις τα δάκρυα και να φορέσεις το καλό σου το χαμόγελο. Ξέρεις γιατί; Γιατί το παιδί θα σε διαβάσει, θα σε νιώσει, θα σε ξεγυμνώσει… Γι’ αυτό λοιπόν φρόντισε τον εαυτό σου όπως μόνο εσύ ξέρεις. Πρόσφερε του όλα όσα χρειάζεται. Πρώτα για σένα και έπειτα για να προσφέρεις και στους γύρω σου. Όταν το «έξω» σου συμβαδίζει με το «μέσα» σου, τότε θα έχεις χαρίσει στα παιδιά σου αυτό που επιθυμείς…ασφάλεια, ηρεμία, ελευθερία… και το πιο σημαντικό είναι πως  θα πηγάζει από σένα.

Αλλά σε παρακαλώ ψάξε! Φρόντισε τον εαυτό σου. Δεν έχεις τίποτα πολυτιμότερο από αυτόν. Και μην ξεχνάς… Βήμα- Βήμα…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Facebook Messenger